Projekty autonomiczne Barbary Puto to niezależne rozdziały w praktyce malarskiej artystki — serie funkcjonujące jako odrębne, zamknięte światy narracyjne, których logika nie zależy od głównych cykli wystawowych ani kolekcjonerskich.
Te prace powstają z potrzeby eksploracji języka obrazu w różnych rejestrach — od symbolicznego i ironicznego, przez narracyjny i introspektywny, aż po formy ilustracyjne dialogujące z tekstem. Prace te dają przestrzeń na artystyczny eksperyment, świadomość formy i umiejętność opowieści, które nie zawsze mieszczą się w jednym, dominującym kontekście.
Projekty autonomiczne nie są mniej ważne — one pokazują elastyczność języka plastycznego, wolność twórczą i zdolność artystki do budowania samodzielnych, różnorodnych narracji. To obszar, w którym obraz może być nie tylko przedmiotem, lecz pełnoprawną opowieścią.
Cykle projektów autonomicznych
cykl narracyjny o kobiecej codzienności, relacjach i sytuacyjnym humorze.
projekt symboliczny i ironiczny, podejmujący dialog z historią sztuki i współczesną kulturą.
cykl osobisty, introspekcyjny, odnoszący się do wewnętrznych przestrzeni i doświadczeń.
Ilustracje książkowe
projekty ilustracyjne realizowane jako spójne wizualne opowieści, powstające w dialogu z tekstem literackim. [w trakcie przygotowania]
Projekty
autonomiczne – niezależne światy narracyjne
Projekty autonomiczne Barbary Puto to samodzielne, zamknięte światy artystyczne — prace, które nie podporządkowują się jednej dominującej koncepcji cyklu, lecz funkcjonują jako odrębne narracje i intelektualne eksperymenty.