cykl, w którym przejście rozumiane jest jako proces wewnętrzny- stan pomiędzy potrzebą sensu, a działaniem, pomiędzy wolnością a odpowiedzialnością, pomiędzy myślą a relacją.
Obrazy wystawowe Barbary Puto powstają w formie cykli malarskich o charakterze problemowym i konceptualnym. Tworzone są z myślą o prezentacji wystawowej, open callach oraz dialogu kuratorskim. Punktem wyjścia dla tych prac nie jest dekoracyjność ani autonomiczny obraz, lecz idea, pytanie lub obserwacja dotycząca kondycji świata, relacji międzyludzkich oraz różnych form istnienia.
W cyklach wystawowych obraz funkcjonuje jako element większego procesu myślowego. Forma, kolor i kompozycja nie są celem samym w sobie, lecz podporządkowane są badaniu określonego zagadnienia. Poszczególne prace nabierają pełnego znaczenia w relacji z innymi obrazami — jako fragmenty narracji, sekwencji lub struktury, która rozwija się w przestrzeni wystawy.
Cykle te podejmują zarówno tematy współczesne, jak i uniwersalne: od mikrostruktur życia i sieci wzajemnych powiązań, przez relacje międzyludzkie, odpowiedzialność i wrażliwość, po pytania o istotę istnienia i obecności. Jest to malarstwo, które zakłada uważny odbiór i czas potrzebny na „czytanie” relacji pomiędzy pracami, zamiast natychmiastowej identyfikacji znaczenia.
Obrazy wystawowe Barbary Puto nie funkcjonują jako zamknięte obiekty, lecz jako elementy większych projektów artystycznych. Zapraszają do interpretacji, nie narzucając jej jednoznacznie, i traktują wystawę jako przestrzeń myślenia, a nie jedynie ekspozycji.
cykl inspirowany światem mikroorganizmów i sieci połączeń, ukazujący zależności, komunikację i wrażliwość istnienia.
cykl, który jest przejściem między relacjami , a odpowiedzialnością.
cykl poświęcony relacjom międzyludzkim, odpowiedzialności i kondycji człowieka we współczesnym świecie.
Cykl bada napięcie pomiędzy tym, co widzialne, a tym, co ukryte, ukazując postacie jako nośniki wewnętrznych ról, masek i sprzecznych tożsamości.
cykl symboliczny, badający pojęcie istnienia, wewnętrznej tożsamości i obecności.
Cykle wystawowe Barbary Puto stanowią trzon jej praktyki artystycznej. Są prezentowane jako autonomiczne projekty malarskie, przeznaczone do ekspozycji galeryjnych i konkursów artystycznych. To malarstwo współczesne, w którym pojedynczy obraz nie funkcjonuje jako autonomiczny obiekt, lecz jako element szerszego procesu myślenia, obserwacji i budowania znaczeń.