Humanity
„Humanity” to cykl o tym, co w człowieku najwrażliwsze: o godności istnienia, o świetle, które każdy z nas w sobie nosi, i o delikatnych przestrzeniach, w których rodzi się spotkanie z drugim człowiekiem. To opowieść o człowieczeństwie widzianym nie przez pryzmat formy, lecz przez pryzmat obecności.i.
O cyklu „Humanity” Barbary Puto
„Humanity” to cykl obrazów, który wyrasta z uważnej obserwacji relacji — tych najprostszych i jednocześnie najbardziej złożonych. Interesuje mnie w nim wrażliwość rozumiana nie jako cecha deklaratywna, lecz jako sposób bycia w świecie: reagowania, pozostawania w kontakcie, podejmowania ryzyka bliskości.
Malując te prace, skupiam się na tym, co często pozostaje na marginesie narracji o relacjach: na chwilowych zawahaniach, drobnych gestach, spojrzeniach, w których więcej się wydarza, niż można opisać. Nie próbuję opowiadać historii ani ilustrować emocji. Każdy obraz jest raczej zapisem stanu — momentu, w którym relacja dopiero się kształtuje albo pozostaje w napięciu.
W tym cyklu interesuje mnie kruchość, ale nie jako przeciwieństwo siły. Traktuję ją jako warunek autentycznego spotkania — coś, co odsłania, ale też wystawia na możliwość zranienia. Relacje w „Humanity” nie są idealizowane ani jednoznaczne. Pojawiają się tu jako doświadczenia wymagające: czasem dające poczucie zakorzenienia, innym razem podważające stabilność.
Istotną rolę odgrywa światło — nie jako symbol rozwiązania, lecz jako element procesu. Światło w tych obrazach bywa miękkie, rozproszone, czasem niepewne. Jest bliższe wewnętrznemu kompasowi niż jasnej odpowiedzi; prowadzi, ale nie obiecuje.
Cykl „Humanity” pozostaje w dialogu z moimi pracami z cyklu „Mikrokosmos”. Tam punktem odniesienia są struktury i sieci świata pozaludzkiego, funkcjonujące poza emocjonalnym wyborem. Tutaj relacja jest zawsze decyzją — obciążoną doświadczeniem, pamięcią i odpowiedzialnością. Zestawienie tych perspektyw pozwala mi myśleć o bliskości jako jednym z fundamentalnych, choć nieoczywistych, warunków istnienia.
„Humanity” nie proponuje gotowych odpowiedzi ani modeli relacji. Jest raczej zaproszeniem do uważnego zatrzymania się przy tym, co niejednoznaczne, niedoskonałe i prawdziwe. To próba zmierzenia się z pytaniem, jak wygląda człowieczeństwo wtedy, gdy nie jest deklaracją, lecz praktyką.
Obraz podarowany Wielkiej Orkiestrze Świątecznej Pomocy (34 Finał) - wybrałam go bo traktuje o mądrej, opiekuńczej sile i poczuciu bezpieczeństwa.
Akwarela, która była inspiracją dla całego cyklu.
2025, 29,7x42 cm
To obraz o cichej, pierwotnej sile, która nie dominuje, lecz trwa i chroni. Ojciec lasu jest obecnością, a nie bohaterem – zakorzenioną mądrością, która pozwala innym istnieć.
2025, 80x100 cm
Czułość nie jest tu słabością, lecz odwagą bycia otwartym w świecie pełnym napięć. Jest energią, która daje moc.
2025, 80x100 cm
Symboliczny obraz o kobiecości, świetle i jedności z naturą. Ciepła, pełna energii kompozycja, która wnosi do wnętrza spokój, siłę i promienność.
2025, 60x100 cm
Ten obraz opowiada o życiu, które trwa mimo braku sprzyjających warunków. Nie krzyczy o heroizmie – pokazuje determinację wpisaną w sam akt istnienia. To obraz o sile, nadziei i walce o to by przetrwać.
2025, 80x100 cm
Refleksyjny obraz opowiadający o procesie dojrzewania, relacji i wewnętrznym wzroście. O ruchu ku światłu, o ochronie i wdzięczności.
2025, 80x100 cm
Symboliczny obraz o kobiecości, świetle i jedności z naturą. Ciepła, pełna energii kompozycja, która wnosi do wnętrza spokój, siłę i promienność.
Symboliczny obraz o sile, nadziei i wyjątkowej ekspresji.
To jest element tekstowy. Kliknij ten element dwukrotnie, aby edytować tekst.
03.
To jest element tekstowy. Kliknij ten element dwukrotnie, aby edytować tekst.
04.
To jest element tekstowy. Kliknij ten element dwukrotnie, aby edytować tekst.
05.
To jest element tekstowy. Kliknij ten element dwukrotnie, aby edytować tekst.