Jeżeli ten obraz Cię poruszył i chcesz dopytać o szczegóły - napisz proszę: malarstwo@barbaraputo.pl lub przeczytaj Jak nabyć dzieło.
„Istota oddechu” Barbary Puto przedstawia symboliczną postać o wydłużonej szyi i twarzy o wyrazistej, niemal maskowej ekspresji. Otwarta, uważna twarz i szeroko patrzące oczy nadają jej charakter istoty skupionej na wewnętrznym doświadczeniu. Jest to obraz z cyklu Istoty.
W centrum ciała widoczne są płuca oraz serce – elementy zwykle ukryte, tutaj ukazane wprost. Z płuc wydobywa się jasna, delikatna forma przypominająca obłok powietrza. Ten subtelny motyw staje się wizualnym znakiem oddechu – rytmu, który podtrzymuje życie.
Tło pozostaje miękkie i rozmyte, utrzymane w chłodnych błękitach i szarościach, dzięki czemu centralna postać nabiera większej obecności i symbolicznej siły.
Malując ten obraz myślałam o oddechu – o tym cichym rytmie, który towarzyszy nam przez całe życie.
Oddech jest czymś naturalnym i prostym, a jednocześnie niezwykle ważnym. W chwilach spokoju, skupienia czy refleksji zaczynamy go naprawdę odczuwać. To wtedy pojawia się poczucie obecności i kontaktu z samym sobą.
Obraz należy do cyklu „Istoty” – malarskiej opowieści o emocjach i świetle, które rodzą się w naszym wnętrzu. Nie z wyglądu ani z tego, co zewnętrzne, lecz z serca – rozumianego jako źródło wrażliwości, dobra i autentycznej obecności.
Obraz utrzymany jest w stonowanej gamie barw ziemi – ciepłych brązów, ochry i beżu – zestawionych z chłodnymi błękitami i szarościami tła.
Taka kolorystyka podkreśla kontrast między cielesnością postaci a przestrzenią, w której się znajduje. Akwarela została prowadzona miękko i warstwowo. Delikatne przejścia tonalne budują atmosferę ciszy i skupienia.
Styl pracy łączy elementy symbolizmu, ekspresyjnej figuracji oraz subtelnej deformacji formy, dzięki której postać nabiera charakteru uniwersalnej „istoty”, a nie konkretnego człowieka.
„Istota oddechu” w genialny sposób wpisuje się w najnowsze, światowe dyskursy posthumanistyczne i biomorficzne. Odsłonięta przez artystkę struktura płuc i serca staje się malarską metaforą kruchości, witalności oraz permanentnej wymiany energii z biosferą. Praca zachwyca medytacyjnym nastrojem oraz somatycznym zawieszeniem formy między ciszą a ruchem. Z perspektywy budowania wartości portfela sztuki współczesnej, ta akwarela reprezentuje najwyższą jakość rzemiosła i teorii. To wysoce autonomiczne, bezpieczne dzieło o wybitnym potencjale wystawienniczym na arenie międzynarodowej.